Grote Jan un lüttje Jan

Dor was mal vör Tieden in Ostfreesland en Riese, de hete Jan. Un wiel he so stark un grot was, nömden hum de Lü "Grote Jan". Man de grote Jan was en lelke Kerl un quälde un targde de Lü, wor he man kunn. Mennigmal leeg he sück midden up de Strate hen un hull dor sien Middagsslapke. Un gien Perd of Wagen dürs dor dann vörbi. En annermal gung he in 't Land un namm en Koh bi beide Horns un dreihde dat arme Deer dat Genick of. Ja, in de letzde Tied proten de Lü, as wenn he ok woll Kinner upfreten dä. Dat wurr up 't letzde so leep, dat, as wenn twe Mischen binanner kwammen, se vör "Go 'n Dag!" erst säen: "Och, Herr, wat is 't doch 'n Wark mit grote Jan!" Se kwammen binanner un hullen Versammelns of un kwammen overen, dat dre Mann na hum hen sullen un seggen: "Du kannst kriegen, wat du hebben wullt, wenn du blot to dat Land utgeihst!" "Wenn mi en van jo besiegen kann, dann gah ik ven sülst." "Wat mutt de dann könen?" frogen se hum en bietje benaud. "Dat will ik jo seggen. Dreerlei: erst en Steen to Grus drücken, twedens versöken, of he so wied smiten kann as ik, dardens mit mi en bitje Slotjespringen." Up en Plaatse deende nu en Knecht, de nömden se de "Lüttje Jan". De har 't Wassen vergeten. Man de Fent kunn en Word don as en grote Kerl. "Ik glöv, du kannst mackelk de Riese besiegen", sä de Bur sin Dochter, as he weer 'n mal an 't Brasken was. "Ja, dat kunn ik woll", sä he. "Man dann mutt de Bur mi sin Dochter un sin Plaatse geven." "Dat sall gebören", sä de Bur, de dor mit bi stunn. "Nu, dann wull ik man evkes fragen, of ik woll en paar Dage free kriegen kunn. Ik will de Riese to Borste!" "Ja, dat kann angahn", sä de Bur, un se kregen alle Lievsehr vör Lachen. Lüttje Jan leet sück van de grote Maid en paar Stücken Brod un en dübbelde Tweback geven. Dann gung he in 't Höhnerhuck un fung sück en Lüntje un stok hum in de Büs. Dann gung he weg, de Riese to söken. He stappte dör 't Land as so 'n Vehkoper un funn de grote Jan de anner Dag in 't Harlingerland. De Riese keek hum van unnern bit boven an un sä: "Nu, wat wullt du Snöttbart hier?" "Di besiegen!" "Nu, dann man to!" De Riese namm nu en Flinte un drückde hum in dusend lüttje Stücken. "Wenn 't wieder nix is!" sä lüttje Jan, buckde sük, as wenn he ok en Flinte namm, kreeg aber sin Tweback ut de Taske, drückde un drückde de un smeet dann de Riese de Krömmels in 't Gesichte. "Blixem!" knurrde de grote Jan. "Man nu dat twede!" He namm en moje Steen un goide hum in de Lucht, dat he man eben mehr to sehn was un na hunnert Tellen erst weer nadal kwam. "Wenn 't wieder nix is!" sä lüttje Jan, buckde sük, as wenn he en hennige Steen söchde. Man he namm stillkens de Lüntje ut de Taske un goide hum in de Lücht. "Kiek, de flüggt so hoch, dat he gor nich werkummt!" "Blixem!" reep de grote Jan vergrellt. "Man noch hest du mi nich!" Se gungen nu mitnanner an en heel breed Deep. "Hier mußt du nu mit en Pullstock over springen!" "Wenn 'T wieder nix is, ik spring di al na." Man nu was dat hum doch en bitje benaut in de Büxen. De Riese gung hen un reet en hennige Bom ut un sedde hum as Pullstock in 't Deep. "Spring man weg!" reep lüttje Jan. "Ik spring di sünner Pullstock na!" Gau hull he sück an en Tacke fast un flog mit over 't Water, ja, noch en Endje wieder. Dor wurr de Riese vergrellt un sä: "Dat is mit Bedregen togahn! Ik gah nich ut dat Land, nu erst recht nich!" "Ho, min Leve! Nu man sachte an! Ik hebb dan, wat du seggst, nu sallt du tominsten ok don, wat ik will!" "Wat dann?" "Mit na de Bur sin Plaatse un mit mi Karmelkbree eten." "Nu, wenn 't wieder nix is, denn man to! Ik hebb Smacht kregen." Se stappden dor nu mitnanner langs un kwammen tegen Avend up de Plaatse an. De Bree stunn up de Tafel. "Is dor noch woll en Happke för uns, Trientje?" sä lüttje Jan al in de Döre. "Ja, noch genug!" "Dat is moi! Wi hebben ok Smacht as en Bare. Un wi willen ok mal sehn, well am mesten eten kann." He bunn sück en Schapfell vör un gung mit de Riese an de Tafel sitten. Mann och Mann! Kunn de Riese eten! He keek gor nich up un fratt en Kumme vull na de anner leeg. Lüttje Jan dä aber blot so, as wenn he att, un leet alles bi dat Schapfell inglieden. Toletzd kunn de Riese nich mehr. "Trientje, wovöl Kummen hebben wi hat?" "De Riese twintig Kummen, man du tweuntwintig", sä de Maid. "Süggst du nu, min Jung, dat ik di ok in 't Eten over bün? Man nu wacht ins even! Trientje, breng de lege Breepott doch weer evkes her!" Se keken hum mit Nös un Mund an. De slaue Jung gung nu bi de Pott stahn, namm en grote Mest un stok sük in 't Liev, dat de Bree dor man so utspeien dä. "Na, dat kannst du seker nich!" sä he to de Riese, un alle Densten fungen an to lachen. "Wat lüttje Jan kann, kann grote Jan erst recht!" He gung ok over de Breepott stahn un stok sük mit sin Mest in 't Liev. Man dor kwamm gien Bree, dor kwamm Blod, nix as Blod, rode Blod! Un de Riese wurr witt un trillig un full toletzd as en Pahl um . . . dod! Vör Schrick reten de annern de Beck open, man kunnen gien Word seggen. Blot lüttje Jan fung felle an to lachen un sä: "So Bur, nu man her mit dat Wicht!" Un he kreg de Bur sin Dochter, un sin Plaatse ok . . . Un wenn du mi dat nich löven wullt, dann frag min Grotvader, de sin Grotvaders Brör is dor sülvst mit bi west . . . Albrecht Janßen

nach oben